to be or to copy

Written by Renée van Dijk. Posted in Blog

to copy - to be

 

Jezelf zijn en in iedere situatie jezelf blijven is misschien wel het lastigste wat er is. Voor ons dan, hè? In deze Westerse wereld, waarin wij dagelijks te maken hebben met vraagstukken die eigenlijk luxeproblemen zijn…

 

Druk bezig met het vervullen van onze tertiaire levensbehoeften besteden we vooral aandacht aan onze zelfontplooiing en aan hoe we over komen op anderen. We lijken besloten te hebben dat we “iemand” moeten zijn. Een eigen identiteit moeten hebben en de bijbehorende positionering is ook heel belangrijk. Status is nu eenmaal een luxegoed, niet waar?

In die zoektocht is het oh zo gemakkelijk om juist ver weg te blijven of drijven van wie je werkelijk bent. Je hoofd gaat met je aan de haal, je denkt te weten wat verstandig is, wat je zou moeten doen en hoe je over zou willen komen. En je vergeet te luisteren naar je eigen gevoel.

Bij gelijkgestemden vind je zaken die je mooi vindt, die je bewondert of waar je het helemaal mee eens bent. Wegen die je graag wilt volgen en daardoor onbewust misschien kopieert in plaats van er iets van jezelf aan toe te voegen.

Maar waar ben “jij” gebleven als je het pad volgt van een ander? Als je andermans gedachtegoed, concept of branding overneemt alsof het die van jou is? Ben jij dat dan wel echt?

Transparantie is mooi en belangrijk, zien wat een ander doet, horen wat hij zegt of lezen wat hij vindt is heel essentieel in het vormen van je eigen mening of overtuiging. Maar je zult er een stukje van jezelf aan toe moeten voegen om het “van jou” te kunnen maken. Om echt jezelf te kunnen zijn.

to copy - copyrightNiet vanwege die ander, want die is bereid geweest iets te delen. Maar juist vanwege jezelf. Kijk eens in die spiegel, zie wat je doet, luister naar wat je zegt en lees wat je schrijft.

Is dat wie “jij” bent?

 

 

20110607


Deel dit artikel: 

Labels:, , , , , ,

  • Wat een mooie blog…
    Horend bij een steeds groter wordende groep ZZP-ers lijkt er om mij heen een zekere onrust te ontstaan wat leidt tot de wens om groepen te vormen. En dat “groeperen” is steeds vaker niet vrijblijvend! Je moet wel aan bepaalde eisen voldoen, wil je erbij mogen horen. Datgene wat je inbrengt, moet gelijk zijn aan hetgeen de anderen inbrengen. Op mijn beurt word ik daar erg onrustig van.
    Ik ben ik. Ik merk dat veel mensen mij kennen. Ik kijk graag om mij heen. Ik luister graag, reageer graag, ben soms heel erg overtuigd van iets. Maar nooit “vastgeroest”, altijd bereid om bij te leren, van anderen (jong of oud) te leren. Ik leen graag stukjes overtuiging van andere mensen, om te groeien, om door te geven. Ja, dat ben ik. Ik ben ik. 
    Ben ik daarmee aan het kopiëren? Ik vind van niet, maar als het wel zo is, hoor ik het graag. Ik probeer de prachtige dingen die ik om mij heen zie en waar ik zo enorm blij van word, dóór te geven. Door te geven aan collega’s, door te geven aan mijn kinderen, in de hoop dat de wereld daardoor mooier wordt. Want dat is toch wel een beetje mijn doel, mijn motto, in het leven: de wereld een beetje mooier maken. En daar heb ik alle lieve, minder-lieve, fantastische, moeilijke, prachtige mensen om mij heen voor nodig…