tolerantie en vakantie

Written by Renée van Dijk. Posted in Blog

tolerantie - altijd op vakantiePoep op de stoep, zingende moskeen, jengelende kinderen, bellende treinreizigers, toeterende auto’s… en ’s nachts centrifugerende wasmachines. #ben ik nu gek?

Af en toe spat de intolerantie uit de krantenkoppen, mijn twitter timeline of uit mijn eigen toetsenbord…

In 1983 was Tempo Doeloe één van mijn favoriete LP’s. Henk en Henk (gister fietste ik nog langs de oude winkel van Temming en las tweets van @HenkWestbroek) liet ik net zo lang zingen tot hun stemmen zo grijs klonken als hun haren nu zijn.

Met een beetje tolerantie, ben je altijd op vakantie, je hoeft nooit meer iets te vinden, we zijn af van het gezeik, alle mensen zijn je vrinden, want iedereen die heeft gelijk“…

Prachtig! Ik zong uit volle overtuiging mee. Ook over vriendschap, die toch een pakketje schroot bleek met een dun laagje chroom. (Ik verraad nu mijn leeftijd maar doe mijn tijdgenoten beslist even weemoedig terugdenken).

Ik ben een kind uit de jaren zeventig in de westerse wereld, maar ben vooral opgegroeid in het escapisme van de jaren tachtig, waarin we in kleurrijke kleding zongen over stiekem dansen op de maan met Annabel, de koude oorlog negeerden en iedere week weer wilden geloven in de in pastelkleurige maatpakken geklede Sonny Crocket die zonder sokken de hele drugswereld van Miami aankon.

tolerantie - miami vice

Heilig overtuigd van een wereld die mooier en beter kon zijn als wij dat wilden. Vast gelovend dat wij de oplossing voor alles in handen hadden als wij dat wilden. Als scholiere zeker wetend dat mijn generatie toch succesvoller zou zijn dan de vorige als wij dat wilden. World Peace (al tijden populair, ook onder dames die we graag wegzetten als domme blondjes omdat ze hopen er zoiets oppervlakkigs als een schoonheidswedstrijd mee te winnen) als wij dat wilden.

Kijkend naar de wereld om me heen zie zeker een verschil. In tempo van leven en handelen en in tolerantiegrenzen. In de mate waarin we rekening met elkaar houden of hoe lang het duurt voordat ons korte lontje is opgebrand. We zijn niet altijd #goedbezig.

Ben jij consequent genoeg om die hoop van je hond met een zakje op te pakken en van de stoep te laten verdwijnen? Luister je naar de azan van die moskee met hetzelfde oor als wanneer die katholieke kerk haar klokken luidt voor haar volgers? Heb je medelijden met die moeder die geen raad weet met haar kinderen? Loop je zelf naar het balkon of hou je je telefoongesprekken kort als anderen gedwongen meeluisteren? Accepteer je dat de bestuurder in de auto voor je even dat WhatsAppje afmaakt voordat hij of zij bij groen licht gaat rijden? (Daar zou je trouwens een heel ander blog over kunnen schrijven) Of hou jij rekening met het feit dat de badkamer waar je wasmachine staat misschien wel grenst aan de slaapkamer van een ander?

Ik denk het niet! We maken ons namelijk allemaal schuldig aan het veroorzaken van die ergernissen. Elke dag opnieuw.

We wensen geen rekening met elkaar te hoeven houden, maar wensen ook geen overlast van elkaar te hebben.

Die zin alleen al is een illusie. In een wereld met 6,918 miljard mensen en op dit hele kleine stukje aarde al meer dan 15 miljoen, is het niet mogelijk om zo individualistisch langs elkaar heen te leven zonder dat er wrijving ontstaat. “Een land vol van verdraagzaamheid, alleen niet voor de buurman“, schreven Eric en Jochem in 1996 zo doeltreffend.

De centrifugerende wasmachine in de flat boven mij klinkt inmiddels alsof hij elk moment op kan stijgen. Half vijf ’s nachts en ik laat me meevoeren, als een vliegtuig. Het einde van de startbaan is in zicht, de wielen komen los van de grond en voor ik het weet zweef ik hoog in de lucht en kijk naar beneden naar een krioelende massa mensen. Als een mierenhoop waar een drukte van jewelste heerst.

Ik kijk er naar en glimlach. De wereld wordt niet mooier van de mier die zich afvraagt waarom zijn weg wordt versperd door een onverwachts obstakel, de mier die zich afvraagt of en hoe hard hij daartegen moet protesteren, de mier die zich afvraagt wie hem demoniseert of hem tekort doet.

Nee, de verbetering van de wereld begint bij die ene mier die op zoek gaat naar een nieuw pad, die de weg vindt om het obstakel heen en direct volgers krijgt en zo zorgt dat er weer snel vooruitgang wordt geboekt.tolerantie - fly to miami

 

Met een beetje tolerantie zijn we altijd op vakantie!

 

 

20110731


Deel dit artikel: 

Labels:, , ,