live life to the fullest

Written by Renée van Dijk. Posted in Blog

“Jaja”, hoor ik je zeggen. “Natuurlijk. Alsof dat zo gemakkelijk is. Je weet nooit wat er in het volgende chocolaatje zit”.

Oh, wacht, wat zeg je? Was jij dat niet die ik hoorde? Maar ik hoorde het toch echt. Hm, zou het dan misschien… ja, eigenlijk weet ik het wel zeker. Dat was jij niet die al die bezwaren opriep, dat was de mevrouw in mijn hoofd…

Zoals mijn auto tegenwoordig “een-mevrouw-die-de-route-voorleest” heeft, zo heb ik in mijn hoofd ook zo’n stem. Jij niet? Oh! Wat fijn voor je. Sterker nog, daar ben ik dan best een beetje jaloers op.

Ik heb wel een mevrouw in mijn hoofd dus. En nee, ik heb geen DIS, want dat vind ik een veel te serieus onderwerp om grappig over te doen. Dus ik hoop dat je begrijpt wat ik dan wel bedoel.

De mevrouw in mijn hoofd roept spontaan tegenwerpingen op die ervoor moeten zorgen dat ik risico’s vermijd. Nuttig van origine, want ze waarschuwt voor gevaar, maar omdat we hier niet dagelijks bezig zijn met gevaren van leven of dood is ze eigenlijk wat te scherp afgesteld voor wat ik zoal tegenkom.

Die andere mevrouw in mijn auto roept nl. ook voortdurend “Pas op!” als ik ook maar één kilometer boven de maximum snelheid rijd. Gelukkig biedt haar menu een mogelijkheid om dat wat ruimer af te stellen. Maar van de mevrouw in mijn hoofd heb ik die gebruiksaanwijzing nog niet helemaal te pakken.

Hoe meer ik uit het leven haal, hoe harder ik lijk te rijden en ja hoor…. Daar is ze dan weer, met haar “Pas op!”. Bij iedere extra dot gas, bij iedere keuze, iedere zijweg, roept de mevrouw in mijn hoofd dat het misschien toch eigenlijk het verstandigste is om vooral maar niet verder te rijden.

Moet ik naar haar luisteren? Als ik altijd naar haar luister kom ik niet vooruit. Maar als ik haar probeer te negeren is het net of ze steeds harder gaat roepen. En hoe harder ze roept, hoe minder goed ik mijn aandacht bij het verkeer kan houden. Ik hoor ook niet meer wat mijn medepassagiers zeggen, of ik let niet meer op wat er op de borden staat. Ze probeert me te beschermen, maar ze maakt het er allemaal niet gemakkelijker op.

De oplossing is simpel. Als ze hard genoeg aan het roepen is… dan zet ik mijn auto langs de kant. Met de motor uit – want stationair laten draaien is niet alleen slecht voor het milieu, maar ook voor je keuzes – en zodra ik de sleutel in het contact omdraai, is de mevrouw in mijn hoofd abrupt stil. Dan is er weer ruimte om mezelf af te vragen waar ik ook al weer op weg naar toe was. En dan is er vaak ook ineens een heel simpel antwoord op mijn vraag, de keuze of mijn dilemma. Dan wijst de weg zich vanzelf.

Live your life to the fullest?

Jazeker! Want stilstaan is niet goed voor auto’s en voor mensen. Dus blijf vol gas geven, blijf rijden, blijf nieuwe dingen ontdekken, blijf nieuwe wegen uitproberen. Maar als die mevrouw je daarin hindert, vergeet dan niet om af en toe even wat ruimte in je hoofd te tanken.

20111126

Deel dit artikel: 

Labels:, , , , , , , , , ,