goede doelen keuzestress

Written by Renée van Dijk. Posted in Nieuws

voedselbank zeistKerst 2013.

Mijn koelkast is gevuld, mijn auto staat op de oprit met een volle tank, ik heb een schitterend dak boven mijn hoofd, de verwarming brandt en er zijn me dit jaar door relaties weer veel opdrachten gegund waardoor er altijd voldoende brood op de plank was. Ik ben gezond en mijn leven zit vol met familieleden en vrienden van wie ik liefde en aandacht ontvang. Wat een rijkdom! Voor mezelf heb ik dus niets meer te wensen. 

Als je aan het eind van zo’n jaar niet geneigd bent om terug te blikken, dan word je daar wel toe gedwongen door de media. Het ene na het andere jaaroverzicht passeert de revue. En voor wie zich dan – net als ik – realiseert hoe goed hij het heeft, is er ook veel aandacht in deze tijd van het jaar voor hen die het minder hebben. Voor hen heb ik nog genoeg wensen.

Al jaren gaat het geld dat ik ook zou kunnen besteden aan kerstpakketten (als ik personeel had), kerstkaarten (en porto) of kerstboodschappen (als ik fatsoenlijk kon koken) naar een goed doel. Dit jaar vond ik het lastig. Meestal is er wel één onderwerp dat me bijzonder raakt en valt de keuze op een organisatie die daar (al is het vaak een druppel op een gloeiende plaat) wat verlichting in brengt. Dit jaar waren er veel van die onderwerpen: ga ik iets bijdragen voor mensen die nu zelfs geen dak meer boven hun hoofd hebben op de Filipijnen? Kan ik iets doen voor de vluchtelingen uit landen als Syrië in hun witte kerst? Wordt het niet eens tijd voor wat extra aandacht voor de natuur in een wereld die gedomineerd wordt door mensen? Of vind ik het vooral schokkend om te zien hoe in ons eigen land meer dan 1 miljoen mensen onder de armoedegrens leven? Zal ik het KWF nog een steuntje in de rug geven in hun onderzoek naar kankerbestrijding? Of toch een nabrandertje doen op mijn succesvolle collecte voor de Brandwondenstichting? Ik gun het ze allemaal.

Vanochtend bedacht ik dat het eigenlijk niet uitmaakt naar welk goed doel mijn aandacht gaat. Mijn keuzestress komt voort uit een luxe probleem. Ik heb de knoop dus doorgehakt en het letterlijk dicht bij mezelf gehouden. Ik heb een gift gedaan aan de Voedselbank in Zeist. Wist jij dat ze met 50 euro een gezin 13 weken lang (dat zijn 3 maanden!) elke week weer van een krat boodschappen kunnen voorzien? En dat daar alleen in dit dorp al meer dan 200 mensen dankbaar gebruik van maken? Ik niet. Maar nu wel. En ik zal er komend jaar elke keer aan denken als ik mijn pinpas trek in de supermarkt. 

Natuurlijk heb ik ook nog een welgemeende wens voor mijn familieleden, vrienden en relaties al staat die niet op een kleurig kartonnetje in hun brievenbus:

Een Gelukkig en Gezond 2014 met voldoende liefde en rijkdom om met anderen te kunnen delen!

 

 

 

Deel dit artikel: