Een inspirerend bezoek met een lezing van Roland Hameeteman over de ontwikkeling van zijn bedrijf, zijn strategische keuzes in samenwerkingsvormen en het boek dat hij schreef: Yellow & Blue.

Het blog dat ik schreef over mijn beleving van die avond werd niet alleen door #ontsecretaressen, maar ook door e-office zelf op hun website geplaatst.

En voor de mensen daarbuiten… eigenlijk hetzelfde. Daarom is het geld van mijn kerstkaarten en postzegels ook dit jaar weer naar een goed doel gegaan.

Zij mogen het gebruiken voor de aanleg van schoon drinkwater, hygiënische toiletten, licht in donkere ruimtes en een veilig onderkomen. Wil jij ook iets doen?  Oxfam Novib.

Wil je weten welke sites ik regelmatig bezoek of welke blogs ik lees?

Bij welke reorganisatie werk jij?

Deze site hoort oorspronkelijk bij het boek van Jaap Peters en Hester Heringa uit 2009, maar je vindt er ook recente artikelen die in lijn met het boek zijn.

Blanchard LeaderChat

De artikelen zijn van verschillende auteurs en dus ook in diverse stijlen geschreven. Er zit altijd wel iets bij dat je raakt.

Op deze pagina vind je boeken die ik heb gelezen en graag met je deel.

Connect – Menno Lanting

Als je dit boek nog niet gelezen hebt en je nog niet realiseert wat de impact van sociale netwerken is op organisatie en leiderschap, dan zou ik hier maar mee beginnen.

Menno geeft een heldere beschrijving van de ontwikkeling van sociale netwerken en het effect hiervan op de huidige strategie, cultuur en processen in bedrijven en organisaties. Het boek leest gemakkelijk weg, heeft een hoge mate van herkenbaarheid in zich, maar zal je blik op de toekomst toch veranderen.

Ach, het werd natuurlijk niet voor niets Managementboek van het Jaar 2011.

De laatste manager – Ben Kuiken

Voor iedereen die denkt dat de wereld niet kan draaien zonder zonder managers…

Ben vertelt waarom de huidige hiërarchische organisatievormen niet langer houdbaar zijn en geeft mooie voorbeelden van organisaties waar mensen besloten hebben dat ze op een andere manier hun gezamenlijke doel willen en kunnen bereiken.

De meesten van ons (want ik wil niet iedereen over één kam scheren) zijn in dit leven op zoek naar zekerheid. In geld, in geloof of in liefde. En als we het gevonden hebben, dan willen we het liever niet kwijt. Maar is vasthouden daarvoor de oplossing…

Op mijn 17de deed ik vakantiewerk bij een groot onderzoeksinstituut. Ik verving de archivaris. Een rustige, consequente en vooral geduldige meneer. Ieder document uit de post werd door hem drie keer geregistreerd: in een kaartenbakje op datum, in een ander kaartenbakje op onderwerp en dan ook nog in een kaartenbakje op naam van de ontvanger van het stuk. Daarna werd het opgeborgen op nummer. Een nummer dat briljant genoeg weer correspondeerde met de kaarten in de bakjes. (Volg je het nog)? Als je iets nodig had hoefde je alleen maar één van deze drie zaken op te hoesten en hij vond het document binnen no-time voor je terug. Makkelijk hè?

Als jong meisje keek ik daar toen al vol ongeloof naar. Niet beseffend dat ik jaren, echt jaren later, nog wel eens in stomme verbazing in een archief met microfiches en handgeschreven indexkaarten zou rondlopen en dan weer zou denken dat dat toch anders moest kunnen.

Vandaag de dag komen gelukkig toch niet zo heel veel mensen meer op het idee om zo’n omslachtige werkwijze te kiezen. In een digitale omgeving hangen we alle informatie in de wolkjes en laten er een mooie search op los om het snel weer terug te vinden. Dag archiefkast, dag kaartenbakjes, dag werkzaamheden van deze meneer. Hallo vooruitgang! *zwaait*

Bestaat de archivaris dan niet meer? Jawel hoor. Er blijft behoefte aan mensen die voor je op zoek gaan naar informatie, dit vinden en toegankelijk maken. En er zijn nog altijd mensen die daar hun passie in vinden. Maar ze hebben wel besloten het anders aan te pakken. En daar geniet ik van.

En dat geldt ook voor de ambtenaar, de makelaar of elk ander werkterrein waar wij in het verleden van die mooie keurig afgebakende beroepsnamen aan hebben gegeven. Overal zie je mensen die besluiten om verbetering aan te brengen, een nieuwe bril op te zetten, andere keuzes te maken. Ik denk dat dat goed is. Omdat het ons heel veel moois brengt. Anderen vinden het noodzakelijk kwaad en houden liever vast aan hun huidige manier van werken.

Veranderen mensen dan uitsluitend omdat de omstandigheden veranderen? Tja… was daar niet zo’n mooie uitdrukking voor? Iets met een kip en een ei?

Wat de aanleiding ook is, veranderen en vasthouden gaan niet samen. Het leven staat nooit stil en je vasthouden aan iets in beweging is vrijwel onmogelijk.

Maar ‘stoppen met vasthouden’ betekent alleen nog maar dat je de illusie opgeeft dat alles hetzelfde kan blijven. Dat je toegeeft dat het je geen zekerheid voor de toekomst meer biedt.

Op zoek gaan naar een betere toekomst en daar weer vertrouwen in hebben vraagt om meer: het besluit om verder te willen komen, het nieuwe te omarmen en er voor kiezen om mee te gaan met de beweging… dat is loslaten!

Oh, wacht, wat zeg je? Was jij dat niet die ik hoorde? Maar ik hoorde het toch echt. Hm, zou het dan misschien… ja, eigenlijk weet ik het wel zeker. Dat was jij niet die al die bezwaren opriep, dat was de mevrouw in mijn hoofd…

Zoals mijn auto tegenwoordig “een-mevrouw-die-de-route-voorleest” heeft, zo heb ik in mijn hoofd ook zo’n stem. Jij niet? Oh! Wat fijn voor je. Sterker nog, daar ben ik dan best een beetje jaloers op.

Ik heb wel een mevrouw in mijn hoofd dus. En nee, ik heb geen DIS, want dat vind ik een veel te serieus onderwerp om grappig over te doen. Dus ik hoop dat je begrijpt wat ik dan wel bedoel.

De mevrouw in mijn hoofd roept spontaan tegenwerpingen op die ervoor moeten zorgen dat ik risico’s vermijd. Nuttig van origine, want ze waarschuwt voor gevaar, maar omdat we hier niet dagelijks bezig zijn met gevaren van leven of dood is ze eigenlijk wat te scherp afgesteld voor wat ik zoal tegenkom.

Die andere mevrouw in mijn auto roept nl. ook voortdurend “Pas op!” als ik ook maar één kilometer boven de maximum snelheid rijd. Gelukkig biedt haar menu een mogelijkheid om dat wat ruimer af te stellen. Maar van de mevrouw in mijn hoofd heb ik die gebruiksaanwijzing nog niet helemaal te pakken.

Hoe meer ik uit het leven haal, hoe harder ik lijk te rijden en ja hoor…. Daar is ze dan weer, met haar “Pas op!”. Bij iedere extra dot gas, bij iedere keuze, iedere zijweg, roept de mevrouw in mijn hoofd dat het misschien toch eigenlijk het verstandigste is om vooral maar niet verder te rijden.

Moet ik naar haar luisteren? Als ik altijd naar haar luister kom ik niet vooruit. Maar als ik haar probeer te negeren is het net of ze steeds harder gaat roepen. En hoe harder ze roept, hoe minder goed ik mijn aandacht bij het verkeer kan houden. Ik hoor ook niet meer wat mijn medepassagiers zeggen, of ik let niet meer op wat er op de borden staat. Ze probeert me te beschermen, maar ze maakt het er allemaal niet gemakkelijker op.

De oplossing is simpel. Als ze hard genoeg aan het roepen is… dan zet ik mijn auto langs de kant. Met de motor uit – want stationair laten draaien is niet alleen slecht voor het milieu, maar ook voor je keuzes – en zodra ik de sleutel in het contact omdraai, is de mevrouw in mijn hoofd abrupt stil. Dan is er weer ruimte om mezelf af te vragen waar ik ook al weer op weg naar toe was. En dan is er vaak ook ineens een heel simpel antwoord op mijn vraag, de keuze of mijn dilemma. Dan wijst de weg zich vanzelf.

Live your life to the fullest?

Jazeker! Want stilstaan is niet goed voor auto’s en voor mensen. Dus blijf vol gas geven, blijf rijden, blijf nieuwe dingen ontdekken, blijf nieuwe wegen uitproberen. Maar als die mevrouw je daarin hindert, vergeet dan niet om af en toe even wat ruimte in je hoofd te tanken.

Toon Hermans. Weet je het nog? Nee? Het is niet erg als er nu een vraagteken op je gezicht staat, want Toon is tijdloos maar niet van deze tijd…

Iemand schreef dit versje van hem in mijn poëzie-album toen ik klein was. Ik denk één van mijn oma’s, maar ik zou niet weten waar het album gebleven is dus terugzoeken is geen optie. Poëzie-album? Ja, dat is zo’n “vriendenboekje”, een soort Hyves of Facebook als je wilt. Ook tijdloos maar niet meer van deze tijd dus.

Vrienden zijn gelukkig ook tijdloos. Er zijn altijd wel mensen die op de een of andere manier een stukje meelopen in je leven en met wie je iets gezamenlijks hebt. Iets deelt. Mooie dingen en minder leuke zaken. Echte vrienden nemen je zoals je bent, accepteren je onvolkomenheden en je eigenaardigheden, zijn er voor je als het goed gaat of juist minder. Maar nog veel belangrijker: echte vrienden daar kun je mee lachen, echt lachen! Tot tranen aan toe.

Lachen is gezond. Het houdt ons vitaal, geeft ons levenskracht. Lachen kan een uiting zijn van lekker-in-je-vel zitten, maar het kan je ook helpen om dat velletje weer beter te laten passen. Hoe komt dat eigenlijk?

Lachen helpt ons zaken te relativeren. Dat kan heel louterend werken. Catharsis heet dat in de Griekse literatuur. Lachen, en ook andere sterke emoties helpen ons om tijdelijk los te komen van een situatie en geven ons daarmee het vermogen het weer in het juiste perspectief te zien.

En zo kan iets groots weer kleiner worden of iets kleins juist beter onder je aandacht gebracht worden.

Entertainers (zoals Toon) maken ook dankbaar gebruik van dat fenomeen. Ze schotelen je herkenbare situaties voor in een absurde, soms vervreemdende vorm, waar je gigantisch om moet lachen. En toch… vaak is de kern van hun boodschap best serieus van aard. Ze spiegelen ons gedrag en laten ons daarmee zien wat het effect daarvan op een ander is.

Lag ik vorige week nog luid-lachend-op-de-vloer-te-rollen (#ROFLOL voor wie tweet) bij de Charlatan Medicine show van de Ashton Brothers, een paar dagen later kan ik zo maar ineens de slappe lach krijgen met een goede vriendin in een bloedserieus gesprek tijdens een etentje. En dat is zo heerlijk.

Lachen is ook een fantastisch middel in communicatie, in presentaties of lastige gesprekken. Een gekke grap over een serieus onderwerp maakt het vaak net even luchtiger, het helpt soms iets te brengen wat in zijn pure vorm wel heel confronterend is en op een ander moment kan het helpen mensen te laten inzien dat ze de juiste proportie kwijt geraakt zijn.

Gisteren hoorde ik in een college de professor er hard voor pleiten om een Board van commissarissen juist in het begin van hun samenwerking zoveel mogelijk te laten lachen. Omdat het verbinding geeft, helpt om gezamenlijke grond te vinden en er daardoor vertrouwen en een prettige sfeer, een ‘vriendschap’ ontstaat die zorgt voor een succesvolle samenwerking. #SoTrue!

Lachen is gezond, maar doe je dus zelden alleen. Iemand die met je lacht helpt je relativeren, helpt je even los te komen van een situatie en toont zich daarmee vaak een echte ‘vriend’. Keep them close!

p.s. De Louterende Lach, mooie titel voor een nieuw avontuur van Suske & Wiske?

Het thema van deze uitgave was Trends. En in dat licht hebben we met het groepje deskundigen een mooi gesprek gevoerd over de toekomst en wat deze ontwikkelingen vragen van de mensen in en om het secretaressevak.

Je leest het volledig artikel hier: Teamworking

Voor de website van #ontsecretaressen schreef ik o.a. dit artikel over weerstand bij veranderingen:

Waar zijn we nu eigenlijk zo bang voor?

Ik heb in de afgelopen weken ongelooflijk veel geluisterd. In de meest uiteenlopende situaties, naar de meest uiteenlopende sprekers. Soms was ik zwaar onder de indruk, diep geraakt. Want er zaten bijzonder persoonlijke verhalen bij. Soms luisterde ik met een zakelijk oor en deden mijn vingers op het toetsenbord direct verslag van hetgeen er gezegd werd.

Stoppen met luisteren is stoppen met groeien ~ @Fredkrautwurst

Ik luisterde naar mensen die hun kennis aan mij wilden overdragen. Kennis over Social Media Strategie, over Speechen, over de juridische aspecten van Corporate Governance en de Lifecycle van de Commissaris, over Zakelijk Schrijven, over Social Media voor secretaresses (dat was geen aanrader, dus ik zal de link weglaten), over Debatteren en over het werken in een Organisatie 3.0.

En de hamvraag is natuurlijk: ben ik gegroeid van wat ik hoorde? Ik durf te wedden dat een test zou uitwijzen dat ik best wel veel begrepen heb, nog aardig wat onthouden heb, maar nog lang niet alles toepas. Want zo werkt dat. In het proces na het luisteren gaat veel verloren.

Er zijn mensen die, in plaats van te luisteren naar wat men tegen hen zegt, reeds luisteren naar hetgeen zij zelf gaan zeggen~ Albert Guinon

Ik luisterde in stilte om te kunnen herhalen in rapportages en verslagen. Ik luisterde naar veehouders, dierenbeschermers, retailers, beleidsmakers, vakbondsmensen, eindverantwoordelijken, ondergeschikten, personeelsmensen en buurtbewoners. Elk met hun eigen verhaal, uit hun eigen wereld. Vol passie, vol vuur. Ieder met oprechte intenties en toch zo vreselijk gekleurd.

Maar ik hoorde naar hoe zij hun best deden om bruggen te slaan, verbinding te maken met de ander en tot samenwerking te komen. Vanuit diezelfde intentie deed ik nog harder mijn best om dat wat ik gehoord dacht te hebben, correct samen te vatten in mijn woorden. Om recht te doen aan wat er gezegd was.

Zo’n liedje in je hoofd, maar dan één zin. Meestal zit er een boodschap in ~ @suzanneunck

Ik luisterde naar visies van ondernemers, naar voorspellingen van trendwatchers, naar pitches bij een kopje koffie, naar bedrijfsstrategieën bij organisaties en naar muziek op festivals.

De essentie van wat er gezegd (of gezongen) wordt is vaak samen te vatten in één woord voor de toehoorder. Eén begrip. Ik hoorde enthousiasme, verbondenheid, wanhoop, overtuiging en liefde.

En telkens als ik geluisterd had, bleef dat wat ik gehoord had nog uren in mijn hoofd klinken.

Als het vreemd klinkt is het zaak goed te luisteren ~ @MireilleVerhoef

Ik luisterde naar iemand die mij vertelde wat zijn indruk van mij was op basis van mijn zichtbaarheid op social media. Ik interpreteerde wat hij zei en deed de aanname een oordeel te horen. En ik maakte de fout om te reageren op datgene waar ik onzeker over was. Gelukkig luisterde hij goed en wees me daarop.

En ik luisterde ook naar twee mensen die mij – onafhankelijk van elkaar – zeer beslist vertelden dat wanneer een boodschap niet goed begrepen werd, de zender daarvan de oorzaak was. Maar waar is de verantwoordelijkheid van de luisteraar? Heeft die in goede gelijkwaardige communicatie ook niet de plicht te controleren of hij goed gehoord heeft wat de ander probeerde over te brengen?

Ik luisterde naar dierbaren die me heel open vertelden over hun emoties, hun gevoelens, hun angsten, hun onzekerheid, hun verdriet. En het was lastig om die binnen te laten komen zonder ze direct te koppelen aan mijn emoties, gevoelens, angsten, onzekerheid en verdriet.

I know that you believe you understand what you think I said, but I’m not sure you realize that what you heard is not what I meant ~ Robert McCloskey

Hoe vaak luisteren we eigenlijk echt naar de ander? Kun jij herhalen wat iemand zojuist gezegd heeft? Letterlijk? Dus niet in je eigen woorden en met jouw interpretatie? En heb je de ander dan ook echt gehoord?

Met welk doel je ook luistert, je stopt in wat je hoort altijd ook een stukje van jezelf. Je gemoedstoestand, je vooroordeel, je gevoelsrelatie met de spreker, je overtuiging, je behoeftes, je onzekerheden en ook je desinteresse.

Ik hoorde mensen die op zoek waren naar de waarheid en mensen die meenden de waarheid gevonden te hebben en dus verkondigden. Ik hoorde mensen die graag zichzelf hoorden praten en mensen die zich niet gehoord voelden. Ik hoorde mensen die anderen niet uit lieten praten en ik betrapte mezelf er ook op. Ik hoorde mensen die niet wilde horen wat er gezegd werd en ik hoorde mensen die alles al gehoord hadden en eigenlijk hoorde ik niets nieuws.

In alles waar ik naar luisterde, hoorde ik namelijk vooral mezelf.

#foodforthought Luisteren gaat over de ander, niet over jou ~@reneevandijk

P.S. aan @Fredkrautwurst, @MireilleVerhoef, @suzanneunck
Ik heb misschien niet goed geluisterd naar jullie tweets, maar wat ik hoorde vond ik mooi. Vergeef me een misinterpretatie.