Als kind was ik zwaar gefascineerd door wat hip of stom was. Wij noemden dat toen nog gewoon tijd. Knikkertijd, hinkeltijd, hoelahoeptijd… Ik zocht me suf naar die verborgen kalender die al die andere kinderen kennelijk wel hadden en waarop dan waarschijnlijk keurig afgebakend stond dat knikkers morgen echt niet meer konden. Welke tovenaar fluisterde hen dat ’s nachts in? Want het moest wel iets magisch zijn.

In Marketing studies leerde ik anders te kijken naar het gedrag van mensen en ook naar de beïnvloeding daarvan. Ik leerde early adopters en laggards te herkennen. Met de juiste doelgroepsegmentatie en de perfecte timing bleek je producten of diensten ook ‘hip’ te kunnen maken. En hoewel ik slecht was in het toepassen van statistiek snapte ik het principe dat je met data-analyses patronen en overeenkomsten kon ontdekken en zo voorspellingen kon doen. Verhip, ervaringen uit het verleden boden dus wel degelijk enige garantie voor de toekomst.

Maar wat triggert die beweging? Bij de zoveelste lezing van een forecaster tijdens mijn Styling studie drong het ineens tot me door dat de innovators uit de Marketingtheorie niets anders zijn dan mensen die graag experimenteren. Persoonlijke en maatschappelijke ontwikkelingen (in economie, technologie, demografie, ecologie, politiek en sociologie en vul maar aan) vormen voor mensen inspiratie om op zoek gaan naar nieuwe wegen, nieuwe mogelijkheden, nieuwe oplossingen of nieuw geluk.

Niet elk experiment leidt ergens toe. Maar de overeenkomsten in verschillende experimenten zijn vaak een startpunt. Want waar je mensen bijeen brengt rond één onderwerp ontstaat er synergie en vormt zich iets van waarde. En iets wat waarde heeft wordt vroeg of laat overgenomen door anderen, er ontstaat een patroon, iets wordt verder ontwikkeld en wordt ‘hip’. Trends voorspel je dus door binnen innovaties te zoeken naar overeenkomsten en patronen.

Is de magie daarmee verdwenen? Voor mij niet. Want met volle verbazing constateer ik dat er ook overeenkomsten en patronen zitten in trends zelf. Dat sommige factoren repeteren. Dat het proces van vernieuwing altijd dezelfde stappen doorloopt. Dat de start van vernieuwing vaak gelijk loopt in verschillende werelddelen. Dat eenzelfde ontwikkeling vaak in verschillende toepassingsgebieden speelt. En dat zo alles vroeg of laat terugkomt en weer verhipt wordt.

Is innovatie dan eigenlijk niets anders dan recyclen? Is nieuw dan eigenlijk oud?

Verhip, daar heb ik twee jaar terug ook al eens over geblogd.

20130310

Dit jaar mocht ik ervaren hoe belangrijk het is om een plek te hebben waar je je altijd prettig en veilig voelt. Waar je jezelf kunt zijn en alles van je af kunt leggen. Ik vond een prachtig huis en maakte daar mijn ‘thuis’ van.

De tweede helft van dit jaar heb ik een mooie opdracht mogen uitvoeren in het Catharina Ziekenhuis in Eindhoven. Mooi, omdat het me de ogen opende voor het begrip ‘zorg’. Om mij heen werd hard gewerkt aan het bieden van kwalitatief hoogwaardige ‘zorg’. In strategische keuzes, in beleidsvorming en nog veel harder in de uitvoering. Maar elke dag het ziekenhuis in lopen tussen patiënten en bezoekers drukt je met je neus op het feit dat ‘zorg’ ook nog een heel andere betekenis heeft; die van bezorgdheid. En zeker de gezichtjes van de kinderen die ik daar tegenkwam raakten me.

Wat je raakt blijft in je gedachten. En wat in je gedachten is, daar zie je steeds meer van om je heen. Dus ook op mijn favoriete social mediakanaal Twitter las ik ineens van alles over zorg. En ergens viel mijn oog op een dame in rood die meldde dat de vrijwilligers van stichting De Regenboogboom binnenkort weer in het Catharina zouden zijn. BAM!

Stichting de Regenboogboom helpt kinderen die te maken hebben met ziekte, trauma en handicap ontdekken dat zij, op eigen kracht een innerlijk gevoel van veiligheid en vrijheid kunnen scheppen – op ieder moment dat zij daar zelf behoefte aan hebben. Hoe ze dat doen lees je op hun website.

Het geld dat ik had kunnen besteden aan het versturen van wenskaarten of het uitdelen van relatiegeschenken heb ik gedoneerd aan deze stichting.  Omdat ik weet hoe belangrijk het is om die plek te hebben waar je heen kunt gaan als het moeilijk is. Omdat ik het heel bijzonder vind hoe deze vrijwilligers met ‘zorg’ proberen ‘zorg’ weg te nemen.

Voor al mijn familie, vrienden en relaties wens ik dat 2013 een jaar wordt zonder zorgen!
Veel zon en hier en daar een regenboog misschien.

Liefs,
Renée

p.s. en laat ik nu vandaag ontdekken dat de oprichtster van deze stichting mijn voornaam deelt. #toevalbestaatniet

20121229

Je huis ruikt heerlijk en het water loopt je in de mond. Het blikje mais dat je achter de macaroni trof inspireert je en je noteert snel nog wat spek en paprika op je boodschappenlijstje voor een volgende creatie.

Had je nu wel in een grote stad gewoond en een Appie om de hoek gehad die ook op zondag tot 00.00 uur open was, dan was je waarschijnlijk die kant op gewandeld, had een pak bami of lasagne uit het koelvak getrokken en die thuis in de magnetron geschoven.  Tijdens het eten weet je niet eens meer weet wat je nu hebt gekozen, het smaakt toch bijna hetzelfde. Doordat je niet betrokken was bij het samenstellen van de ingrediënten, is je aandacht ook niet bij het eindresultaat. Grote kans dat je je maandag al niet meer herinnert wat je gegeten hebt.

Schaarste maakt mensen creatief. En niet alleen in de keuken. Als de nood aan de man komt blijkt iedereen fantasie te hebben en in staat te zijn tot onverwacht grote prestaties. En zelf tot een resultaat komen, stapje voor stapje, dat is voor iedereen voldoening gevend. Waarom vergeten we dat zo vaak?

De zoektocht naar vernieuwing, verandering en verbetering steun ik graag. Ik ben een fan en ambassadeur van het begrip ontwikkeling en schreeuw dat van de daken, ook in mijn werk. 

Maar steeds vaker vraag ik me af waarom we daarvoor nieuwe systemen, nieuwe consultants, goeroes of waarheden nodig hebben. Waar ons eigen gezonde verstand is gebleven. Wat er mis is met wat we al in huis hebben. Waarom we steeds makkelijker afscheid nemen van kennis en ervaring, het weggooien of zelfs verwerpen. En… waarom we dat ook met mensen doen.

Dat restje andijvie, dat stukje selderij en die overgebleven wortelen vormen samen een rijk gevulde groentensoep. De sucade mag dan bevroren zijn, maar met een beetje warmte geeft hij een heerlijke binding en die droge macaroni… ach, wat een beetje kruiden en bewegingsvrijheid al niet doen.

Misschien moeten we de mensen in onze bedrijven ook eens wat extra aandacht geven.  Jan, Piet en Klaas eens over de afdelingsgrenzen heen met elkaar laten samenwerken. Karin eens wat meer uitdaging geven, iets waar ze echt warm voor loopt. En Carola en Willem? Geef ze wat training en ruimte.

En wanneer je dan een beroep op mensen doet, vraagt om vernieuwing, verandering en verbetering, dan  laten ze je vast versteld staan met hun ideeën en oplossingen. Oude systemen kunnen aangepast worden naar nieuwe, specialisten worden interne consultants, visie komt vaak uit onverwachte hoek en de waarheid… ach… wees eens eerlijk: wat kan er eigenlijk op tegen zelfgemaakte soep?

Eet smakelijk!

20121104

Léontine de Koning helpt secretaresses door middel van training en begeleiding mee te gaan met hun tijd door zichzelf een rol aan te meten die beter past bij de nieuwe manieren van samenwerken.

Af en toe schrijf ik een column voor haar website #ontsecretaressen. Door mijn eigen ervaring te delen hoop ik mijn vakgenoten zo te stimuleren in hun persoonlijke ontwikkeling.

Testje - Over weten wat je waard bent en lef hebben.

Waar zijn we nu eigenlijk zo bang voor? - Over omgaan met veranderingen.

Wake up and smell the coffee! - Over de veranderingen in het secretaressevak.

Is de nieuwe Secretaresse eigenlijk de oude Secretaresse? - Over de inzet van je persoonlijke kwaliteiten.

Waarom de term #ontsecretaressen positief is. - Over de inhoud, niet het label.

En als blijkt dat ik je zelf niet van dienst kan zijn, dan denk ik graag met je mee over een andere goede invulling. Wie weet zit de juiste persoon wel toevallig in mijn netwerk. Neem dus gerust contact op, ik help je graag verder!

Jarig zijn is meestal geen verdienste. Je wordt door anderen op de wereld gezet en bent vaak zelf niet zo heel bewust bezig met de volgende verjaardag. Maar voor een ondernemer is dat anders. En zeker in deze tijd. Dus ik ben apetrots. 

Verrassend genoeg kiezen juist nu steeds meer mensen voor het ondernemerschap. Maar de cijfers van het aantal mensen dat ergens in de eerste 3-5 jaar weer afhaakt is bedroevend hoog. Waarom ik er dan nog wel ben? Omdat ik ondernemen zo ontzettend geweldig blijk te vinden! Omdat ik niet de behoefte voel om ergens ‘bij te horen’ of ‘van te zijn’. Ik ben gewoon van mezelf. En ik hoor bij iedereen met wie ik een gezamenlijk doel kan vinden. En gelukkig is het ook nog steeds gelukt om op die manier mijn brood te verdienen. Dat is toch super gaaf?

Vandaag vijf jaar geleden koos ik er voor om volledig op eigen benen te gaan staan.

Ik twijfelde al jaren. Ik ervaarde in mijn vaste banen steeds meer een ‘been there, done that’-gevoel. En in 2006 ging mijn afstudeerproject van Artemis al over Small Business omdat ik het de meest boeiende ontwikkeling ooit vond dat steeds meer mensen er voor kozen en in staat bleken om als zelfstandige te werken. Zelf droomde ik toen van ondernemerschap in een combinatie van mijn styling- en organisatietalent. Maar alleen aan de binnenkant van mijn oogleden. Door managementwisselingen bij mijn werkgever besloot ik eind dat jaar vrij onverwachts om daar te vertrekken. En daar sta je dan ineens met een compleet lege toekomst voor je. Wat nu?

Gewoonte heeft macht dus ik ging op zoek naar een vaste baan, maar compenseerde dat wel door te solliciteren bij bedrijven in heel andere branches dan waar ik vandaan kwam. In de meeste sollicitatieprocedures haakte ik zelf af omdat ik na een aantal gesprekken sterk het idee had dat ik het misschien wel kon, maar dat het leuke of uitdagende er na een halfjaar wel af zou zijn. Wat was dat toch? Raakte ik dan zo snel verveeld? Of had ik misschien zoveel werkervaring in mijn zak dat ik dat maar eens als een kracht moest gaan zien en anders moest gaan inzetten? Zou ik misschien een tijdje interimwerk moeten doen om te kijken of dat wat voor me was? Maarja, van het idee om me aan te sluiten bij een voormalig opleidings- of uitzendinstituut en dan telkens door jonge meiden – die vaak niet weten wat mijn vak echt in kan houden – naar saaie klussen gestuurd te worden, dat lokte ook niet.

Zomaar ergens begin maart 2007 zat ik achter een kop thee en een muffin op de Nachtegaalstraat. Tegenover me een goede vriendin (en coach) van de reclamebureau-baas voor wie ik als PA wilde gaan werken. De thee was op zijn verzoek, want zij zou goed kunnen inschatten of ik bij hem en zijn bedrijf paste. We voerden een leuk gesprek en ondanks het feit dat ik echt uit een andere wereld kwam leek het haar niet ondenkbaar dat ik een goede match zou zijn. En toen vroeg ze aan me:

“Stel nu dat je deze baan niet krijgt. Wat ga je dan eigenlijk doen?”

Dus ik begon te vertellen. Over interimwerk, over ondernemerschap in plaats van detachering, over hoe ik dacht aan klanten te komen, waarom ik dacht er geschikt voor te zijn… En toen zei ze:

“Ja, en nu stralen je ogen en klinkt je stem alsof je dat echt graag wilt. Dat heb ik niet gemerkt toen we over die PA-functie spraken”. 

We zijn samen terug gewandeld naar het reclamebureau. Ik een beetje beduusd over het feit dat ik onbewust al een keus gemaakt had en zij met lood in de schoenen omdat ze moest gaan vertellen dat ons kopje thee er in geresulteerd had dat ik me terug trok uit de procedure…

Maar Simone, mocht je dit ooit lezen, dankzij jou heb ik wel de beste keus van mijn leven gemaakt!

20120314

Een inspirerend bezoek met een lezing van Roland Hameeteman over de ontwikkeling van zijn bedrijf, zijn strategische keuzes in samenwerkingsvormen en het boek dat hij schreef: Yellow & Blue.

Het blog dat ik schreef over mijn beleving van die avond werd niet alleen door #ontsecretaressen, maar ook door e-office zelf op hun website geplaatst.

En voor de mensen daarbuiten… eigenlijk hetzelfde. Daarom is het geld van mijn kerstkaarten en postzegels ook dit jaar weer naar een goed doel gegaan.

Zij mogen het gebruiken voor de aanleg van schoon drinkwater, hygiënische toiletten, licht in donkere ruimtes en een veilig onderkomen. Wil jij ook iets doen?  Oxfam Novib.

Wil je weten welke sites ik regelmatig bezoek of welke blogs ik lees?

Dear Photograph

Dit is zo’n prachtige site, die moet je beslist eens bekijken. Ik kom er regelmatig terug. Gewoon even bladeren en daarmee een kijkje nemen in de levens van andere mensen.

Grand Designs

Mijn favoriete tv-serie aller tijden. Ik mis hem regelmatig, vandaar de standaard link naar de gemiste uitzendingen. Prachtige docu-serie over mensen die hun droom verwezenlijken en een bestaande locatie omtoveren tot woonhuis.

Little People

Besef hoe belangrijk humor is, hoe klein ook.

Op deze pagina vind je boeken die ik heb gelezen en graag met je deel.

Your future! – Lieke en Richard Lamb

Iedereen CEO – Menno Lanting

Society 3.0 – Ronald van den Hoff

 Het nieuwe werken volgens generatie Y – diversen 

De kleine prinses – Nicoline Mulder en Fokke Wijnstra

 Connect – Menno Lanting

De laatste manager – Ben Kuiken

 Notes – Echart Wintzen

Dromen, durven, doen – Ben Tiggelaar

Easycratie – Martijn Aslander en Erwin Witteveen

Hoe haal ik het beste uit mijn werk? – Julie Morgenstern

 De geluksfabriek – Maurits Bruel en Clemens Colsen

Good to great – Jim Collins

Met ziel en zakelijkheid – Lenette Schuijt

Flow – Mihaly Csikszentmihalyi

Organizing from the inside out – Julie Morgenstern

Clicking – Faith Popcorn