Léontine de Koning helpt secretaresses door middel van training en begeleiding mee te gaan met hun tijd door zichzelf een rol aan te meten die beter past bij de nieuwe manieren van samenwerken.

Af en toe schrijf ik een column voor haar website #ontsecretaressen. Door mijn eigen ervaring te delen hoop ik mijn vakgenoten zo te stimuleren in hun persoonlijke ontwikkeling.

Testje - Over weten wat je waard bent en lef hebben.

Waar zijn we nu eigenlijk zo bang voor? - Over omgaan met veranderingen.

Wake up and smell the coffee! - Over de veranderingen in het secretaressevak.

Is de nieuwe Secretaresse eigenlijk de oude Secretaresse? - Over de inzet van je persoonlijke kwaliteiten.

Waarom de term #ontsecretaressen positief is. - Over de inhoud, niet het label.

En als blijkt dat ik je zelf niet van dienst kan zijn, dan denk ik graag met je mee over een andere goede invulling. Wie weet zit de juiste persoon wel toevallig in mijn netwerk. Neem dus gerust contact op, ik help je graag verder!

Jarig zijn is meestal geen verdienste. Je wordt door anderen op de wereld gezet en bent vaak zelf niet zo heel bewust bezig met de volgende verjaardag. Maar voor een ondernemer is dat anders. En zeker in deze tijd. Dus ik ben apetrots. 

Verrassend genoeg kiezen juist nu steeds meer mensen voor het ondernemerschap. Maar de cijfers van het aantal mensen dat ergens in de eerste 3-5 jaar weer afhaakt is bedroevend hoog. Waarom ik er dan nog wel ben? Omdat ik ondernemen zo ontzettend geweldig blijk te vinden! Omdat ik niet de behoefte voel om ergens ‘bij te horen’ of ‘van te zijn’. Ik ben gewoon van mezelf. En ik hoor bij iedereen met wie ik een gezamenlijk doel kan vinden. En gelukkig is het ook nog steeds gelukt om op die manier mijn brood te verdienen. Dat is toch super gaaf?

Vandaag vijf jaar geleden koos ik er voor om volledig op eigen benen te gaan staan.

Ik twijfelde al jaren. Ik ervaarde in mijn vaste banen steeds meer een ‘been there, done that’-gevoel. En in 2006 ging mijn afstudeerproject van Artemis al over Small Business omdat ik het de meest boeiende ontwikkeling ooit vond dat steeds meer mensen er voor kozen en in staat bleken om als zelfstandige te werken. Zelf droomde ik toen van ondernemerschap in een combinatie van mijn styling- en organisatietalent. Maar alleen aan de binnenkant van mijn oogleden. Door managementwisselingen bij mijn werkgever besloot ik eind dat jaar vrij onverwachts om daar te vertrekken. En daar sta je dan ineens met een compleet lege toekomst voor je. Wat nu?

Gewoonte heeft macht dus ik ging op zoek naar een vaste baan, maar compenseerde dat wel door te solliciteren bij bedrijven in heel andere branches dan waar ik vandaan kwam. In de meeste sollicitatieprocedures haakte ik zelf af omdat ik na een aantal gesprekken sterk het idee had dat ik het misschien wel kon, maar dat het leuke of uitdagende er na een halfjaar wel af zou zijn. Wat was dat toch? Raakte ik dan zo snel verveeld? Of had ik misschien zoveel werkervaring in mijn zak dat ik dat maar eens als een kracht moest gaan zien en anders moest gaan inzetten? Zou ik misschien een tijdje interimwerk moeten doen om te kijken of dat wat voor me was? Maarja, van het idee om me aan te sluiten bij een voormalig opleidings- of uitzendinstituut en dan telkens door jonge meiden – die vaak niet weten wat mijn vak echt in kan houden – naar saaie klussen gestuurd te worden, dat lokte ook niet.

Zomaar ergens begin maart 2007 zat ik achter een kop thee en een muffin op de Nachtegaalstraat. Tegenover me een goede vriendin (en coach) van de reclamebureau-baas voor wie ik als PA wilde gaan werken. De thee was op zijn verzoek, want zij zou goed kunnen inschatten of ik bij hem en zijn bedrijf paste. We voerden een leuk gesprek en ondanks het feit dat ik echt uit een andere wereld kwam leek het haar niet ondenkbaar dat ik een goede match zou zijn. En toen vroeg ze aan me:

“Stel nu dat je deze baan niet krijgt. Wat ga je dan eigenlijk doen?”

Dus ik begon te vertellen. Over interimwerk, over ondernemerschap in plaats van detachering, over hoe ik dacht aan klanten te komen, waarom ik dacht er geschikt voor te zijn… En toen zei ze:

“Ja, en nu stralen je ogen en klinkt je stem alsof je dat echt graag wilt. Dat heb ik niet gemerkt toen we over die PA-functie spraken”. 

We zijn samen terug gewandeld naar het reclamebureau. Ik een beetje beduusd over het feit dat ik onbewust al een keus gemaakt had en zij met lood in de schoenen omdat ze moest gaan vertellen dat ons kopje thee er in geresulteerd had dat ik me terug trok uit de procedure…

Maar Simone, mocht je dit ooit lezen, dankzij jou heb ik wel de beste keus van mijn leven gemaakt!

Een inspirerend bezoek met een lezing van Roland Hameeteman over de ontwikkeling van zijn bedrijf, zijn strategische keuzes in samenwerkingsvormen en het boek dat hij schreef: Yellow & Blue.

Het blog dat ik schreef over mijn beleving van die avond werd niet alleen door #ontsecretaressen, maar ook door e-office zelf op hun website geplaatst.

En voor de mensen daarbuiten… eigenlijk hetzelfde. Daarom is het geld van mijn kerstkaarten en postzegels ook dit jaar weer naar een goed doel gegaan.

Zij mogen het gebruiken voor de aanleg van schoon drinkwater, hygiënische toiletten, licht in donkere ruimtes en een veilig onderkomen. Wil jij ook iets doen?  Oxfam Novib.

Wil je weten welke sites ik regelmatig bezoek of welke blogs ik lees?

Bij welke reorganisatie werk jij?

Deze site hoort oorspronkelijk bij het boek van Jaap Peters en Hester Heringa uit 2009, maar je vindt er ook recente artikelen die in lijn met het boek zijn.

Blanchard LeaderChat

De artikelen zijn van verschillende auteurs en dus ook in diverse stijlen geschreven. Er zit altijd wel iets bij dat je raakt.

Op deze pagina vind je boeken die ik heb gelezen en graag met je deel.

Connect – Menno Lanting

Als je dit boek nog niet gelezen hebt en je nog niet realiseert wat de impact van sociale netwerken is op organisatie en leiderschap, dan zou ik hier maar mee beginnen.

Menno geeft een heldere beschrijving van de ontwikkeling van sociale netwerken en het effect hiervan op de huidige strategie, cultuur en processen in bedrijven en organisaties. Het boek leest gemakkelijk weg, heeft een hoge mate van herkenbaarheid in zich, maar zal je blik op de toekomst toch veranderen.

Ach, het werd natuurlijk niet voor niets Managementboek van het Jaar 2011.

De laatste manager – Ben Kuiken

Voor iedereen die denkt dat de wereld niet kan draaien zonder zonder managers…

Ben vertelt waarom de huidige hiërarchische organisatievormen niet langer houdbaar zijn en geeft mooie voorbeelden van organisaties waar mensen besloten hebben dat ze op een andere manier hun gezamenlijke doel willen en kunnen bereiken.

De meesten van ons (want ik wil niet iedereen over één kam scheren) zijn in dit leven op zoek naar zekerheid. In geld, in geloof of in liefde. En als we het gevonden hebben, dan willen we het liever niet kwijt. Maar is vasthouden daarvoor de oplossing…

Op mijn 17de deed ik vakantiewerk bij een groot onderzoeksinstituut. Ik verving de archivaris. Een rustige, consequente en vooral geduldige meneer. Ieder document uit de post werd door hem drie keer geregistreerd: in een kaartenbakje op datum, in een ander kaartenbakje op onderwerp en dan ook nog in een kaartenbakje op naam van de ontvanger van het stuk. Daarna werd het opgeborgen op nummer. Een nummer dat briljant genoeg weer correspondeerde met de kaarten in de bakjes. (Volg je het nog)? Als je iets nodig had hoefde je alleen maar één van deze drie zaken op te hoesten en hij vond het document binnen no-time voor je terug. Makkelijk hè?

Als jong meisje keek ik daar toen al vol ongeloof naar. Niet beseffend dat ik jaren, echt jaren later, nog wel eens in stomme verbazing in een archief met microfiches en handgeschreven indexkaarten zou rondlopen en dan weer zou denken dat dat toch anders moest kunnen.

Vandaag de dag komen gelukkig toch niet zo heel veel mensen meer op het idee om zo’n omslachtige werkwijze te kiezen. In een digitale omgeving hangen we alle informatie in de wolkjes en laten er een mooie search op los om het snel weer terug te vinden. Dag archiefkast, dag kaartenbakjes, dag werkzaamheden van deze meneer. Hallo vooruitgang! *zwaait*

Bestaat de archivaris dan niet meer? Jawel hoor. Er blijft behoefte aan mensen die voor je op zoek gaan naar informatie, dit vinden en toegankelijk maken. En er zijn nog altijd mensen die daar hun passie in vinden. Maar ze hebben wel besloten het anders aan te pakken. En daar geniet ik van.

En dat geldt ook voor de ambtenaar, de makelaar of elk ander werkterrein waar wij in het verleden van die mooie keurig afgebakende beroepsnamen aan hebben gegeven. Overal zie je mensen die besluiten om verbetering aan te brengen, een nieuwe bril op te zetten, andere keuzes te maken. Ik denk dat dat goed is. Omdat het ons heel veel moois brengt. Anderen vinden het noodzakelijk kwaad en houden liever vast aan hun huidige manier van werken.

Veranderen mensen dan uitsluitend omdat de omstandigheden veranderen? Tja… was daar niet zo’n mooie uitdrukking voor? Iets met een kip en een ei?

Wat de aanleiding ook is, veranderen en vasthouden gaan niet samen. Het leven staat nooit stil en je vasthouden aan iets in beweging is vrijwel onmogelijk.

Maar ‘stoppen met vasthouden’ betekent alleen nog maar dat je de illusie opgeeft dat alles hetzelfde kan blijven. Dat je toegeeft dat het je geen zekerheid voor de toekomst meer biedt.

Op zoek gaan naar een betere toekomst en daar weer vertrouwen in hebben vraagt om meer: het besluit om verder te willen komen, het nieuwe te omarmen en er voor kiezen om mee te gaan met de beweging… dat is loslaten!

Oh, wacht, wat zeg je? Was jij dat niet die ik hoorde? Maar ik hoorde het toch echt. Hm, zou het dan misschien… ja, eigenlijk weet ik het wel zeker. Dat was jij niet die al die bezwaren opriep, dat was de mevrouw in mijn hoofd…

Zoals mijn auto tegenwoordig “een-mevrouw-die-de-route-voorleest” heeft, zo heb ik in mijn hoofd ook zo’n stem. Jij niet? Oh! Wat fijn voor je. Sterker nog, daar ben ik dan best een beetje jaloers op.

Ik heb wel een mevrouw in mijn hoofd dus. En nee, ik heb geen DIS, want dat vind ik een veel te serieus onderwerp om grappig over te doen. Dus ik hoop dat je begrijpt wat ik dan wel bedoel.

De mevrouw in mijn hoofd roept spontaan tegenwerpingen op die ervoor moeten zorgen dat ik risico’s vermijd. Nuttig van origine, want ze waarschuwt voor gevaar, maar omdat we hier niet dagelijks bezig zijn met gevaren van leven of dood is ze eigenlijk wat te scherp afgesteld voor wat ik zoal tegenkom.

Die andere mevrouw in mijn auto roept nl. ook voortdurend “Pas op!” als ik ook maar één kilometer boven de maximum snelheid rijd. Gelukkig biedt haar menu een mogelijkheid om dat wat ruimer af te stellen. Maar van de mevrouw in mijn hoofd heb ik die gebruiksaanwijzing nog niet helemaal te pakken.

Hoe meer ik uit het leven haal, hoe harder ik lijk te rijden en ja hoor…. Daar is ze dan weer, met haar “Pas op!”. Bij iedere extra dot gas, bij iedere keuze, iedere zijweg, roept de mevrouw in mijn hoofd dat het misschien toch eigenlijk het verstandigste is om vooral maar niet verder te rijden.

Moet ik naar haar luisteren? Als ik altijd naar haar luister kom ik niet vooruit. Maar als ik haar probeer te negeren is het net of ze steeds harder gaat roepen. En hoe harder ze roept, hoe minder goed ik mijn aandacht bij het verkeer kan houden. Ik hoor ook niet meer wat mijn medepassagiers zeggen, of ik let niet meer op wat er op de borden staat. Ze probeert me te beschermen, maar ze maakt het er allemaal niet gemakkelijker op.

De oplossing is simpel. Als ze hard genoeg aan het roepen is… dan zet ik mijn auto langs de kant. Met de motor uit – want stationair laten draaien is niet alleen slecht voor het milieu, maar ook voor je keuzes – en zodra ik de sleutel in het contact omdraai, is de mevrouw in mijn hoofd abrupt stil. Dan is er weer ruimte om mezelf af te vragen waar ik ook al weer op weg naar toe was. En dan is er vaak ook ineens een heel simpel antwoord op mijn vraag, de keuze of mijn dilemma. Dan wijst de weg zich vanzelf.

Live your life to the fullest?

Jazeker! Want stilstaan is niet goed voor auto’s en voor mensen. Dus blijf vol gas geven, blijf rijden, blijf nieuwe dingen ontdekken, blijf nieuwe wegen uitproberen. Maar als die mevrouw je daarin hindert, vergeet dan niet om af en toe even wat ruimte in je hoofd te tanken.

Met veel plezier heb ik meegewerkt aan een aflevering van dit SBS 6 tv-programma dat in november werd uitgezonden.  Uitzending gemist? En mocht je je het afvragen: mijn keus is uiteindelijk gevallen op een andere woning in Zeist.