Vandaag heb ik voor het eerst in lange tijd weer mijn verjaardag gevierd. Ik ben vandaag 5 jaar geworden. Wat zie ik er goed uit voor mijn leeftijd hè?  Ok, ok, niet ik als persoon maar mijn ‘bedrijf’ is jarig. Hoewel dat in mijn ogen onlosmakelijk verbonden is met wie ik als persoon ben.

Jarig zijn is meestal geen verdienste. Je wordt door anderen op de wereld gezet en bent vaak zelf niet zo heel bewust bezig met de volgende verjaardag. Maar voor een ondernemer is dat anders. En zeker in deze tijd. Dus ik ben apetrots. 

Heb jij wel eens geprobeerd vast te houden aan iets wat in beweging is?

De meesten van ons (want ik wil niet iedereen over één kam scheren) zijn in dit leven op zoek naar zekerheid. In geld, in geloof of in liefde. En als we het gevonden hebben, dan willen we het liever niet kwijt. Maar is vasthouden daarvoor de oplossing…

“Jaja”, hoor ik je zeggen. “Natuurlijk. Alsof dat zo gemakkelijk is. Je weet nooit wat er in het volgende chocolaatje zit”.

Oh, wacht, wat zeg je? Was jij dat niet die ik hoorde? Maar ik hoorde het toch echt. Hm, zou het dan misschien… ja, eigenlijk weet ik het wel zeker. Dat was jij niet die al die bezwaren opriep, dat was de mevrouw in mijn hoofd…

Je hebt iemand nodig, stil en oprecht, die, als het er op aan komt, voor je bidt of voor je vecht. Pas als je iemand hebt die met je lacht en met je grient, dan pas, kun je zeggen: Ik heb ‘n vriend!

Toon Hermans. Weet je het nog? Nee? Het is niet erg als er nu een vraagteken op je gezicht staat, want Toon is tijdloos maar niet van deze tijd…

Hoor wat de ander zegt, proef wat de ander bedoelt, ruik wat de ander eigenlijk wil zeggen, voel wat het met jou doet, zie wat het met de ander doet. Luisteren doe je met al je zintuigen, niet alleen je oren…

Ik lees alles wat los en vast zit. Dat roep ik tenminste altijd. Maar is dat wel echt zo? Welnee. Ik lees veel artikelen, blogs en tijdschriften. Maar na de middelbare school heb ik het meest zware literaire werk echt links laten liggen. Ik lees alleen nog graag uit het literaire canon van de klassieken. Daarin zit nog humor, zelfspot en moraliserend optimisme…

Poep op de stoep, zingende moskeen, jengelende kinderen, bellende treinreizigers, toeterende auto’s… en ‘s nachts centrifugerende wasmachines. #ben ik nu gek?

Af en toe spat de intolerantie uit de krantenkoppen, mijn twitter timeline of uit mijn eigen toetsenbord…

Ik was pas een jaar aan de slag als ZP’er toen ik ontdekte dat ik telkens weer in situaties kwam waar mijn opdrachtgever van me verwachtte dat ik anderen mee omhoog nam in hun ontwikkeling, maar dat die mensen zich niet door mij lieten sturen.

Sterker nog, mijn pogingen werkten eigenlijk averechts; die vaste medewerkers zagen me als een bedreiging. Als iemand die hun vertrouwde wereld en werkwijze veroordeelde en hun positie in het bedrijf onderuit haalde door een betweter te zijn. Toch was ik vanuit oprechte intenties aan het duwen en trekken en de afwijzing die ik kreeg was vaak kwetsend…

Jezelf zijn en in iedere situatie jezelf blijven is misschien wel het lastigste wat er is. Voor ons dan, hè? In deze Westerse wereld, waarin wij dagelijks te maken hebben met vraagstukken die eigenlijk luxeproblemen zijn…